Geert genomineerd .. als grootste vijand van Marokko

Onze eigen Geert Wilders is genoemd op de lijst van 50 grootste vijanden van het Koninkrijk Marokko. De verkiezingen van Marokkaanse vijand nummer 1 worden georganiseerd door Hespress. Geert moet het opnemen tegen internationale sterren als Angelina Joli, Javier Bardem, George Clooney en zwaargewichten als presidenten Assad Ahmadinejad en Mugabe. Harde concurrentie wordt zeker verwacht uit Saharaanse hoek waar president Abdelazis en Aminatou Haidar zoals altijd hoge ogen gooien. Ook de Amerikaanse diplomaten Ross en Kerry maken een goede kans hoewel de Algerijnse president Bouteflika toch wordt getipt als de grootste kanshebber, zeker nu die kwakkelt met zijn gezondheid.De hele lijst staat dus bij Hespress in het Arabisch en bij Saauti in het Spaans.

Mensen die last hebben van schaamtegevoelens kunnen eventueel HIER  terecht.

Wilders' Geinbeweging

Meneer Wilders is een parodistisch politicus. Hoewel hij Marokkanen als Mohamed Rabbae en Raja Felgata niet aan het lachen krijgt, lachen anderen  wel. Wilders is zeker een herrieschopper maar ook een uitgekookte politicus.
Daarom is het verstandig eens te kijken naar de timing van zijn laatste optreden. Dat was een wandeling door de Haagse Schilderswijk naar aanleiding van een bericht in dagblad Trouw over de Islamisering van die wijk. Het kabaal was te horen in de verste uithoeken van de Nederlandse media en leidde uiteraard tot Kamervragen. Maar uiteindelijk zal, na veel gekrakeel, niets bizonders veranderen, want er is in feite niets bizonders aan de hand. Wat een gein.

En toch is er wel wat aan de hand, met name met die Islamitische Marokkanen.
Er zijn namelijk twee militaire overeenkomsten gesloten met het Koninkrijk Marokko. Daar horen wij niets over temidden van al het gekakel over sharia in de Schilderswijk. Het zijn akkoorden waartoe is besloten in een hele andere wijk van Den Haag. Waar men discreet het stilzwijgen kan bewaren over de meest schandalige zaken. En elke afleiding welkom is, zeker uit de hoek van geinporum Wilders.

Militaire samenwerking met Marokko is op dit moment inderdaad een heikele zaak. De Marokkaanse regering verkeert in een crisis na opmerkingen van de extreem-nationalistische Istiqlal leider die niet alleen zijn  PJD collega Benkirane voor rotte vis uitmaakt maar ook heeft opgeroepen tot het veroveren van Algerijns grondgebied. De regering van Marokko heeft het overigens niet voor het zeggen want dat is de koning. En meneer Mohamed VI heeft het moeilijk door de ontwikkelingen in West-Sahara. De Saharawi zijn na de beslissing van de Veiligheidsraad om de vredesmissie met een jaar te verlengen massaal de straat opgegaan en hun ongewapende verzet wordt steeds luider. Het Marokkaanse antwoord bestaat als altijd uit grof geweld. Nu willen de Verenigde Staten graag dat er wat respect komt voor de mensenrechten maar koning Mohamed weet niet hoe dat moet. Hij heeft inmiddels een telefoontje gekregen van Obama met het verzoek om langs te komen.

Het is vreemd dat nu een militair verdrag wordt gesloten met dat land dat  de mensenrechten op grote schaal schendt, en dat op dit moment nog erger doet dan gewoonlijk. Een land dat bovendien het internationaal recht schendt door de bezetting van een groot deel van het buurland West-Sahara. Deze steun aan de Marokkaanse dictatuur is zo schandalig dat men er liever geen discussie over wil en het buiten de media houdt. En dat is gelukt, dank zij Wilders' schijnbeweging.

Koud voor de tijd van het jaar

De Veiligheidsraad van de Verenigde Naties heeft na de ontvangst van een rapport van de SG unaniem besloten om de missie voor het organiseren van het referendum in West-Sahara met een jaar te verlengen. De USA had zelf ook een rapport over West-Sahara opgesteld en wilde een mensenrechtencomponent aan het mandaat van de MINURSO toevoegen.  Maar dat was tegen het zere been van Marokko. De Marokkaans-Amerikaanse legeroefening African Lion werd op het allerlaatste moment afgezegd.  Fassi Fihri, de minister van buitenlandse zaken verklaarde dat het idee de stabiliteit in de regio bedreigd en vloog naar Rusland en China om steun te zoeken tegen het mensenrechtengevaar. Een Marokkaans salafist verketterde de USA. De neutraliteit van de missie werd in twijfel getrokken.  De Marokkaanse minister van binnenlandse zaken verklaarde dat er in het noorden van het land nog veel meer schendingen van mensenrechten voorkomen... Kortom: heel Marokko dreigde collectief gek en dwaas te worden.
Uiteindelijk is de missie door de Veiligheidsraad verlengd zonder mensenrechtencomponent. De koning is opgelucht.

Amnesty International spreekt van een gemiste kans. De solidariteitsbeweging is verontwaardigd. Een eerste verbitterde Saharawi reactie was dat het pacifisme nergens toe leidt.

Een ontploffing van een boiler in een vismeelfabriek in Laayoue, waarbij twee doden en negen gewonden vielen, deed denken aan een aanslag. Zoals in de dagen daarvoor  nerveuze associaties ontstonden van Marokkaanse betrokkenheid bij een brand in de Kennedy bibliotheek in Boston, wegens de Kennedy lobby voor de mensenrechten; of van een Saharaanse link met de ontploffing van een fosfaatverwerkende fabriek in Texas.

Het Polisario gaf echter koeltjes een tevreden verklaring uit over het verlengen van de vredesmissie. Het simpele feit dat de mensenrechtencomponent ter sprake is gebracht door de USA is volgens Polisario vertegenwoordiger Boukhari een hele vooruitgang. Het geduld van het Polisario is kennelijk nog steeds niet op. Marokko maakt nu zelf nog deel uit van de Veiligheidsraad. Volgend jaar zal het punt terugkomen op de agenda en dan is Marokko geen lid meer.

Maar in het bezette gebied zelf zijn de Saharawi's niet geduldig. Zij zijn de straat opgegaan en zwaaien openlijk met de Saharawi vlag. De Marokkaanse reactie is gewelddadig en vooral het geweld tegen vrouwen verhit de gemoederen. Er zijn veel beelden van de gebeurtenissen op Youtube verschenen, en dat is allemaal bewijsmateriaal van Marokkaanse schendingen van mensenrechten. Het monitoren van de mensenrechten wordt ook zonder de VN natuurlijk al gedaan, niet alleen door Saharawi zelf, ook door Marokkanen. En door Amerikanen en Europeanen.

En ondertussen wordt de politieke toestand in Marokko steeds lastiger.

Maar dat alles is in Nederland niet belangrijk genoeg om over te berichten.

Het PvdA-blog Joop heeft alleen een stukje gemaakt over de marathon in de Saharawi vluchtelingenkampen. Vreemde timing, Joop! Er werd al eerder over bericht door het Friesch Dagblad.

Het weekblad Vrij Nederland had vorige week de Marokkaanse politica mevrouw Elatik op de voorpagina. In het uitgebreide portret dat van haar wordt geschetst staat geen woord over haar politieke opvattingen over de toestand in Marokko en de bezetting van West-Sahara. Vrij Nederland vraagt Marokkaanse politici niet naar de opvattingen over West-Sahara zoals geen enkele Nederlandse vragensteller dat doet. De symbiose tussen het Marokkaanse en het Nederlandse koninkrijk maakt dat kennelijk onmogelijk.

Marokkanen aller landen

Het Koninkrijk Marokko exporteert vele zaken zoals argan-olie, kif, tomaten, vis en zelfs de eigen onderdanen. De migranten uit Marokko brengen veel geld in het laatje en daarom wenst het Marokkaanse bestuur nauw betrokken te blijven bij de migranten gemeenschappen. De nauwe betrokkenheid is ook nodig om politieke sturing aan de migranten te geven zoals uit het dossier West-Sahara blijkt. Een bijkomend export product is de propaganda over de ligging van de Marokkaanse zuidgrens en die is niet alleen bedoeld voor migranten. Via toeristische informatie wordt de verkeerde indruk gewekt dat Marokko grenst aan Mauritanië en dat West-Sahara een integraal onderdeel is van het islamitische koninkrijk onder Mohamed VI.

Marokko is sinds 2012 lid van de Veiligheidsraad van de Verenigde Naties. Het is een heel opmerkelijke rol voor een VN-lid dat zelf, in strijd met de wens van de VN, nog steeds West-Sahara militair wil inlijven waardoor een vredesmissie nodig is die betaald moet worden door de rest van die VN. In de Veiligheidsraad vertegenwoordigd Marokko de belangen van de Golfstaten. Die zeer conservatieve islamitische landen betalen Marokko. Het zijn dezelfde landen die de oorlog tegen de Syrische president Assad uitbundig steunen.

Die strijd is voor een deel een vreemdelingenoorlog van jongens die onder andere afkomstig zijn uit de Marokkaanse immigranten gemeenschappen. Bekend is dat de Marokkaanse strijders komen uit Nederland (Delft, Rotterdam) en België (Brussel, Mechelen, Vilvoorde) en uit de Spaanse enclave Ceuta.

De Marokkaanse regering staat aan dezelfde kant als de jonge vrijwilligers uit Marokko en de Marokkaanse gemeenschappen in Europa die vechten en sneuvelen aan het front in Syrië. Marokko en Marokkanen steunen de strijd van Al Qaida tegen de Syrische regering. Zij zijn bezig met jihad, een ideologisch-religieuze oorlog, maar wie heeft de leiding? Wie is de leider der gelovigen?

Son of the Clouds in 's-Gravenhage

De website van de Solidariteitsgroep Westelijke Sahara is vernieuwd! U hoeft daar niet naartoe want hier staat het nieuwste nieuws vandaar dat ik even voor u naarhier getransponeerd heb.

~~~

Dit weekend: Bardem's film over Westelijke Sahara in Den Haag

De documentaire “Sons of the Clouds” van oscarwinnaar Javier Bardem gaat deze vrijdag in Nederland in première tijdens Amnesty International’s fimfestival in Den Haag. De docu toont het verhaal van de Saharawi’s vergeten strijd voor onafhankelijkheid van de Marokkaanse bezetter.

Published: 19.03 - 2013 09:16Printer version

Foto: Javier Bardem en Kerry Kennedy van het Robert F Kennedy Center for Human Rights, bij de vertoning van 'Sons of the Clouds' in New York. Javier Bardem is bekend van onder meer ‘No Country for Old Men’ en ‘Skyfall’. Hij staat al jaren op de barricaden voor de rechten van het Saharawi volk. In zijn documentaire ‘Sons of the Clouds’ wil hij de wereld kennis laten maken met het vergeten conflict omtrent de Westelijke Sahara. De film wordt tijdens het Movies That Matter Filmfestival vertoond op vrijdag 22 maart om 21 uur in Filmhuis Den Haag zaal 3. Voorafgaand is er een debat met Brits journalist Stefan Simanowitz, D66 Kamerlid Sjoerd Sjoerdsma  Mohamed Cheikh Elmoutaoikil, mensenrechtenactivist van het Collectief van Saharawi Mensenrechtenactivisten (CODESA). Moderator van dienst is schrijfster Nicolien Zuidgeest. Extra vertoningen; Zaterdag 23 maart, 12:30 uur, in Theater aan het Spui 2, Den Haag Zondag 24 maart, 10:30 uur, in Theater aan het Spui 1, Den Haag In 'Sons of the Clouds' is te zien hoe het Saharaanse volk een speelbal is geworden in de politieke spelletjes van Noord Afrikaanse landen, en van grootmachten als Frankrijk en de Verenigde Staten. Toen Spanje in 1975 zijn voormalige kolonie los wou laten, viel Marokko het land binnen. Een groot deel van het Saharaanse volk vluchtte voor het oorlogsgeweld. Zij leven vandaag nog steeds in erbarmelijke omstandigheden in Algerijnse vluchtelingenkampen. De achtergebleven Saharawi zijn slachtoffer van verregaande mensenrechtenschendingen door het Marokkaanse regime. Het Saharaanse volk leeft van elkaar gescheiden door een militair versterkte muur van meer dan 2000 kilometer, die Marokko dwars door de Sahara optrok. Marokko bezet vandaag drie kwart van de Westelijke Sahara, ten westen van de muur. De oostkant wordt door het Polisario gecontroleerd. De Verenigde Naties menen dat de Saharawi recht hebben op een referendum waarin ze zich kunnen uitspreken over de toekomst van hun land. Marokko blijft dat echter halsstarrig weigeren.

Official Polisario Jazz

Een klacht bij het Europees Hof

Het Front Polisario heeft uiteindelijk een klacht ingediend bij het Europees Hof in Luxemburg. Men wil de nietigverklaring van de nieuwe Landbouwovereenkomst tussen de Europese Unie en Marokko die vorig najaar van kracht is geworden. Iedereen bij de Europese Commissie was nog wel zo blij van die overeenkomst geworden. Achtergrondinformatie is zoals altijd te vinden bij ARSO. Het Polisario is niet blij, en zelfs chagrijnig van de onderhandelingen over de visserijovereenkomst die vandaag werden gevoerd. Wat zij ook niet fijn vinden zijn de onderhandelingen over de Deep and Comprehensive Free Trade Agreement (DCFTA) met Marokko waarover voorbereidende besprekingen zullen worden gehouden op 27 februari, de verjaardag van de onafhankelijke republiek die in 1976 is uitgeroepen in het plaatsje Bir Lehlu.